Alle wegen leiden naar Haasdonk…. 

Alle wegen leiden naar Haasdonk

Soms moet je dingen gewoon zeggen zoals ze zijn. Niet om (na) te schoppen (waar mijn vrienden mij wel eens voor waarschuwen). Niet om te plezieren. Maar omdat het nodig is. Omdat er te veel dossiers tegelijk spelen. Omdat die dossiers door elkaar lopen en elkaar beginnen te beïnvloeden. Omdat het geheel stilaan meer zegt dan elk afzonderlijk dossier.

"Het probleem is niet dát er gewerkt wordt. Het probleem is wáár er gewerkt wordt."

Dit is geen academisch stuk. Dit is hoe het er vandaag aan toegaat. En dit is, voor de duidelijkheid, geen wraakstuk.

Alle wegen lijken naar Haasdonk te leiden.

Vorige week kon ik in de pers lezen dat de Ropstraat groen licht heeft gekregen en dat de werken kunnen worden uitgevoerd. Op zich niets mis mee. De straat ligt er slecht bij, zoals zovele andere straten in de gemeente. Onderhoud van wegen is een basisopdracht van een lokaal bestuur.

Maar wie even verder kijkt dan de aankondiging, ziet dat deze straat al een gedeeltelijke renovatie heeft gekend. En dat maakt het verhaal al minder evident.

Wegen moeten onderhouden worden, dat klopt. Maar middelen zijn niet onbeperkt. Elke euro die hier wordt uitgegeven, kan niet elders worden ingezet.

"Elke euro die je hier uitgeeft, kies je bewust om elders niet uit te geven."

En dus is de kernvraag niet of een weg moet aangepakt worden, maar of hij prioritair is ten opzichte van andere dossiers.

De Ropstraat is geen doorgaande weg. Ze vangt geen structureel verkeer op. Ze vormt geen cruciale ontsluiting naar economische of strategische zones. Het is een lokale straat, in een wooncontext, zonder bovenlokale impact.

En dan wordt de vraag onvermijdelijk:

Is dit vandaag een prioriteit?

Er wordt soms verwezen naar subsidies als argument. Alsof dat de discussie zou moeten beslechten. Maar dat is een gevaarlijke redenering. Subsidies zijn geen gratis geld. Ze verlagen misschien de directe kost, maar de gemeenschap betaalt altijd mee. Ze spelen een te grote rol in de keuzes van besturen. Ze nemen de aandacht weg van de prioriteiten.

"Subsidies zijn geen gratis geld. Ze zijn vaak dure excuses."

Met andere woorden: ook gesubsidieerde projecten moeten inhoudelijk verdedigbaar zijn.

Dit is geen geïsoleerd dossier.

Bij het begin van de legislatuur werd de Bosstraat naar voren geschoven. Daarvoor was er al de Melselestraat, waarbij het volledige gebied ten westen van de Kruibeeksesteenweg een duidelijke en merkbare upgrade kreeg.

En nu opnieuw met de Ropstraat… Haasdonk.

"Toeval bestaat niet wanneer dezelfde richting keer op keer wordt gekozen."

Toeval bestaat in de politiek zelden. Zeker niet wanneer patronen zich beginnen te herhalen.

Wat vooral stoort, is niet alleen de beslissing op zich, maar de manier waarop ermee wordt uitgepakt. De framing, de communicatie, de nadruk die erop wordt gelegd.

Dat is geen neutrale communicatie meer. Dat is politiek.

En laat ons daar ook niet flauw over doen: Haasdonk heeft gewicht. De burgemeester woont er. Dat heeft altijd gespeeld en zal altijd blijven spelen. Lokale verankering van mandatarissen heeft nu eenmaal invloed op prioriteiten.

Dat is menselijk. Dat is begrijpelijk.

Maar er is een grens.

En die grens wordt bereikt wanneer andere dossiers structureel blijven liggen.

"Zonder prioriteiten is elke beslissing verdacht."

Perceptie ontstaat niet uit één beslissing. Perceptie groeit uit herhaling.

De vroegere Molenstraat in Kieldrecht — vandaag de Grote Geulestraat — is daar het meest sprekende voorbeeld van. Al meer dan vijftien jaar wordt dit dossier aangekondigd. Het werd opgestart onder meer door Boudewijn Vlegels en is vandaag de verantwoordelijkheid van schepen Jeroen Verhulst.

Maar concreet, na 15 à 20 jaar, verandert er niets.

Geen uitvoering. Geen duidelijke timing. Geen zicht op realisatie.

"Een dossier dat 15 jaar aansleept, is geen dossier meer. Dat is een symbool."

Het is een dossier dat symbool staat voor iets groters: stilstand.

En iedereen kent dergelijke voorbeelden. In elke deelgemeente zijn er dossiers die blijven aanslepen, waar verwachtingen worden gecreëerd maar niet worden ingelost.

"Verwachtingen creëren is makkelijk. Ze waarmaken is beleid."

Daarom gaat dit niet over één straat. Dit gaat over keuzes.

In 2013 werd er een raming gemaakt van 10 à 13 miljoen euro aan noodzakelijke werken, specifiek voor prioritaire wegen. Dat was geen nattevingerwerk, maar een onderbouwde inschatting van waar de noden het hoogst waren. Deze kosten zullen nu zwaar zijn opgelopen door de fusie en door historische dossiers die nog niet uitgevoerd zijn. Ook bij de Polder Land van Waas zijn ze al langer stilgevallen met het onderhouden of renoveren van hun wegen (later meer daarover in een andere KVK).

Beleid draait niet alleen om wat je beslist uit te voeren. Het zou moeten draaien om prioriteiten.

Want dat is wat de bevolking vraagt.

⸻

CD&V legt de N-VA opnieuw over de knie

De voorbije week was het opnieuw raak.

Dit was geen toeval. Dit was timing.

Lien Van Dooren en Jeroen Verhulst trokken aan de alarmbel over het openbaar vervoer op linker- en rechteroever.

Hun boodschap was duidelijk: de linkeroever wordt benadeeld.

En inhoudelijk hebben ze daar een punt. Wie de evolutie van het openbaar vervoer de laatste jaren volgt, kan moeilijk anders dan vaststellen dat de verbindingen onder druk staan en dat de bereikbaarheid afneemt. Dit ging nu vooral over het actuele dossier over de tramverbinding tussen linker- en rechteroever en het mogelijke verkeersinfarct op de linkeroever.

"Goede timing is geen toeval. Dat is politieke strategie."

CD&V speelt dit dossier zichtbaar. Ze kiezen hun moment. Ze zetten druk waar die voelbaar is bij de bevolking.

Dat is goed gespeeld.

Maar tegelijk zit CD&V mee in de Vlaamse regering. Ze dragen dus ook verantwoordelijkheid voor het beleid dat vandaag wordt uitgevoerd.

"Oppositie voeren en tegelijk besturen: het kan, maar het wringt."

En daar ontstaat spanning.

Lokaal oppositie voeren en Vlaams mee besturen is een strategie die kan werken, maar ze is niet zonder risico. Ze schuurt. Ze vraagt geloofwaardigheid. En die komt onder druk wanneer verantwoordelijkheid en kritiek niet meer duidelijk gescheiden zijn.

Tegelijk legt dit ook een probleem bloot aan de andere kant van het politieke spectrum.

Waar blijft het tegengewicht?

Er is een Vlaams parlementslid (Inge Brocken) uit onze gemeente dat in dezelfde fractie zit als de minister van Mobiliteit, Annick De Ridder. Brocken zit dus perfect geplaatst om deze dossiers op te nemen en te vertalen naar het Vlaamse niveau.

En net daar blijft het opvallend stil.

Geen duidelijke tussenkomsten. Geen zichtbare positionering. Geen uitgesproken rol in een dossier dat nochtans rechtstreeks impact heeft op de regio die ze vertegenwoordigt.

"Aan tafel zitten is één ding. Gewicht hebben is iets anders."

En dan stel je je onvermijdelijk de vraag: waar blijft de stem van Inge Brocken?

Zij combineert twee mandaten: Vlaams parlementslid en schepen. Dat is geen detail. Dat is een sterke positie, die net toelaat om dossiers door te trekken van lokaal naar Vlaams niveau.

Net in dossiers rond mobiliteit, infrastructuur en bovenlokale investeringen zou die rol zichtbaar moeten zijn.

Commissies zijn geen toeval. Ze worden samengesteld op basis van strategische keuzes binnen een partij.

Dat betekent dat iemand daar niet zit, omdat iemand anders er wel zit.

En dus is de vraag legitiem:

Is dit een bewuste keuze?

⸻

De ongemakkelijke conclusie

Wat overblijft, is een ongemakkelijk beeld.

Veel zichtbaarheid. Veel aanwezigheid. Veel communicatie.

Maar weinig directe impact waar het echt telt.

"Veel communicatie is geen bewijs van goed bestuur."

De vraag is niet of er gewerkt wordt.

De vraag is waar er gewerkt wordt.

En voor een regio met de zwaarste mobiliteitsdossiers van Vlaanderen is het ontbreken van directe vertegenwoordiging in de commissie Mobiliteit geen detail.

Drie Wase parlementsleden die geen enkele invloed hebben op dossiers van de linkeroever. Dat is een pijnlijke vaststelling en is nooit eerder voorgekomen. Dit kon een uniek moment zijn geweest om het Waasland meer op de voorgrond te zetten. Wij zijn nu al meer dan 40 jaar de plaats waar de economische activiteit het hoogst is van het gehele land.

"Geen stem in het belangrijkste dossier van de regio? Dat is geen detail. Dat is een probleem."

Misschien is een les in de geschiedenis van de linkeroever raadzaam voor nieuwe parlementairen.

Het is een gemiste kans.

Een grote.

⸻

Het "Koerierke" anders bekeken

Ik zit er al een tijd mee.

Sinds De Koerier een nieuwe eigenaar heeft, is het blad veranderd.

Vroeger was het sterk lokaal verankerd, met een duidelijke focus op berichtgeving.

Vandaag voelt dat anders aan.

Het is een publiek geheim dat veel artikels geschreven worden door Jan Crève (Doel 2020).

Dat op zich is geen probleem. Iedereen heeft recht op een mening.

Maar wanneer die mening systematisch doorweegt in een medium dat als informatief wordt gepositioneerd, verschuift de grens.

"Informatie zonder neutraliteit is gewoon een mening in vermomming."

Dan wordt berichtgeving interpretatie.

Neem het artikel over het ECA-traject (Extra Containercapaciteit Antwerpen) als voorbeeld.

De vragen die gesteld worden, zijn op zich terecht. Moet men in economisch zeer moeilijke tijden een extra dok gaan bouwen? Moet men dit niet afwachten? Is er maatschappelijk nog een draagvlak? enzovoort.

Maar de manier waarop ze worden gebracht, stuurt het beeld.

Cijfers over vervuilde grond worden vertaald naar beeldspraak. Kubieke meters worden badkuipen.

"Wanneer cijfers beeldspraak worden, wordt nuance het eerste slachtoffer."

Dat blijft hangen. Dat beïnvloedt hoe mensen naar het dossier kijken.

Maar het is geen neutrale informatie meer.

Er was een verbondstekst. De strijd werd begraven. Dat was het uitgangspunt.

Ook ondertekend door dezelfde stemmen die vandaag opnieuw het debat aanzwengelen. Crève onderschreef mee de verbondstekst. Ze gingen nu in samenspraak verder in de ontwikkeling van de linkeroever. Geen procedures meer, een open dialoog enzovoort.

Het is gewoon hypocriet en goedkoop wat er geschreven staat. Iedereen heeft recht op meer context over wat erachter zit. Zalven en slaan om zo toch ergens actueel te blijven.

"Zalven en slaan tegelijk: het klinkt slim, maar het ruikt naar opportunisme."

Dit is geen neutraal blad meer.

En het is ook geen blad van Doel 2020.

Maar het balanceert er soms gevaarlijk dicht tegenaan.

⸻

Tot slot

Er werd meer dan 300 miljoen euro aan investeringen aangekondigd.

Dat is geen klein bedrag. Dat schept verwachtingen.

Maar vandaag ontbreekt het aan een duidelijk aanvalsplan.

Geen heldere fasering. Geen duidelijke prioriteiten. Geen overzicht dat richting geeft.

"Beleid zonder plan is aankondigingspolitiek."

Veel woorden. Weinig houvast.

Ik blijf op mijn honger zitten.

Ik ben blij dat Kruibeke en Zwijndrecht een inhaalbeweging maken. Dat is nodig en terecht.

Maar tegelijk zijn er andere deelgemeenten waar verwachtingen zijn gecreëerd.

En verwachtingen moet je waarmaken.

"Verwachtingen zijn geen detail. Ze zijn een belofte."

Want als dat niet gebeurt, volgt er onvermijdelijk een afrekening.

"De rekening van uitgesteld beleid komt altijd. De vraag is alleen wanneer."

Dus beste mensen van het bestuur, als je dit leest: toch sterk bezig, want het is niet makkelijk met zo'n grote gemeente. Meer en betere communicatie is wel een werkpunt.

Ik wacht vol spanning op een actieplan om die 300 miljoen te zien omgezet in mooie projecten voor de mooiste en grootste gemeente van Vlaanderen.